Kulintang

Ang kulintang ay isang grupo ng walong nakahanay na magkakaibang sukat ng gong na nakapatong sa pahabang kuwadro. Nakatono ito sa eskalang pentatonic o mayroong limang tono.

Ang musika ng kulintang ay nakabatay sa tatlong uri ng ritmo at ito ay ang: duyug, sinulog, at tidtu. Ang duyug ay ang ritmong ginagamit sa pagtugtog sa kasal, libangan, at pista.

Ang sinulog naman ay ang mayroong mas mabagal na ritmo kumpara sa duyug, at ang pang-huli ay ang tidtu na binubuo ng di-pantay na kombinasyon ng ritmong 2:3, sa ritmong ito makikita ang husay ng musikero ng kulintang.

Basahin: Sinulog Festival

Ang tradisyon ng pagtugtog ng kulintang sa Pilipinas ay nakasentro sa Mindanao at bahagi ito ng kultura ng mga Subanon, Meranaw, Jama, Mapun, Magindanaw, Tausug, Yakan, Sama, Bilaan, Tiboli, Ata, at Bagobo.

Subalit, sinasabi ring ang tradisyon ng instrumentong ito ay bunga lamang ng kontak ng nasabing mga grupo sa Borneo, Moluccas, at iba pang mga islang karatig ng Mindanao.

Taong 1667, nagkomentaryo si Padre Francisco Combes tungkol sa paggamit ng kulintang at iba pang instrumento. Aniya, “nang pumuwesto na ang mga babaylan sa altar na may sakripisyo ay nagsimula na silang sumayaw sa musika ng kulintangan, ang iba naman sa kanila ay tumutugtog sa guimbaw at agung. Umiikot sila sa altar, nanginginig at dumidighay habang umaawit ng miminsod, at hinihimatay”.

Basahin din: Maharlika
Kasaysayan ng Pilipinas

ADVERTISEMENT
loading...