Alamat ng Lansones

Ang Alamat ng Lansones at Pangunahing Tauhan

  • Manuel : Asawa ni Edna
  • Edna : Buntis na Asawa ni Manuel

Sa lalawigan ng Laguna sa bayan ng Paete ay meron mag-Asawang na si Manuel at si Edna.

Isang araw tumunog ang kampana sapagkat ngayon ay araw ng linggo at Oras na ng simba. pag karinig na pagkarinig ni Manuel ay napabalikwas ito ng gising at masuyong ginising ang nahihimbing nyang kabiyak

Manuel : ” Edna! gising na at tayo’y mahuhuli na sa misa “
( Marahang nagmulat ng mga mata ang babae, kumura-kurap at nang mabalingan ng tingin ang asawa ay napangiti )

Mabilis na gumayak ang mag-asawa upang magsimba sa misang minsan sa isang buwan idinaraos sa kanilang nayon ng kura paroko ng bayan. Hindi nagtagal at ang mag-asawa ay kasama na sa pulutong ng mga taga-nayong patungo sa Kapilya. Magkatabing lumuhod sa isang sulok ang mag-asawa at taimtim na nananalangin.

BASAHIN : Alamat ng Mangga

Edna : ” Diyos ko patnubayan mo po kami sa aming pamumuhay, nawa’y magbago ang pagmamahal sa akin ni Manuel “

Manuel : Diyos ko panginoon ko dalangin ko lang po sana ang kaligtasan ng asawa ko at ang bata pong nasa sinapupunan niya.

Nang matapos ang misa ay magiliw na inakay ni Manuel ang Asawa at sila’y lumakad na pauwi sa kanilang tahanan. Sa kanilang marahang paglalakad ay biglang napahinto si Edna.

Edna : “Naku! kay gandang mga bunga niyon,” ang wika kay Manuel sabay turo sa puno ng lansones na hitik na hitik sa bunga. “Gusto ko niyon, ikuha mo ako,”
( Sabi ni edna na halos matulo ang laway sa pananabik, habang napakurap kurap naman si manuel )

Hindi niya malaman ang gagawin. Alam niyang ang lansones ay lason at hindi maaring kainin ngunit batid din naman niyang nagdadalang-tao ang asawa at hindi dapat biguin sa pagkaing hinihiling. Sa pagkakatigagal ng lalaki ay marahan siyang kinalabit ni Edna at muling sumamong ikuha siya ng mga bunga ng lansones.

Manuel : “Iyan ay lason kaya’t hindi ko maibibigay sa iyo.” 
( Pagkarinig ni Edna sa sinabi ng asawa ay pumatak ang luha )

Sa mga oras din na iyon sunod-sunod na hikbi ang pumulas kay Edna sa mga labi. Parang ginugutay ang dibdib ni Manuel sa malaking habag sa asawa ngunit tinigasan niya ang kanyang loob.

Kaya masuyong inakbayan ni Manuel ang asawa at marahang nangusap.

Manuel : Huwag na iyan ang hilingin mo, alam mo namang iya’y lason. Hayaan mo at pagdating natin sa bahay ay pipitas ako sa duluhan ng mga manggang manibalang.”

BASAHIN : Alamat ng Durian

Walang imikan nilang tinalunton ang landas patungo sa kanilang tahanan. Ang maaliwalas na langit ng kanilang pag-iibigan ay biglang sinaputan ng ulap. Ni hindi sinulyapan ni Edna ang mga manggang manibalang na pitas ni Manuel sa kanilang duluhan. Ang babae’y laging nagkukulong sa silid, ayaw tumikim man lamang ng pagkain at ayaw tapunan ng tingin ang pinagtatampuhang asawa.

Hindi nagtagal ang babae’y naratay sa banig ng karamdaman. Hindi malaman ni Manuel ang gagawin sa kalunoslunos na kalagayan ng asawa.

Manuel : “Edna, ano ba ang dinaramdam mo?”
( Habang buong pagsusuyong hinahaplos ang noo ng maysakit )

Marahang iling lamang ang itinugon ng nakaratay at dalawang butil ng luha ang nag-uunahang gumulong sa pisngi. Balisang nagpalakad-lakad si Manuel sa tabi ng maysakit. Hindi niya matagalang tignan ang payat na kaanyuan ngayon na kaibang-kakaiba sa dating Ednang sinuyo niya’t minahal. Wala na ngayon ang namumurok na pisngi, ang dating mapupungay na mga mata’y malalamlam, wala na ang ningning ng kaligayahan, maputla ang dati’y mapupulang mga labi at mistulang larawan ng kamatayan.

Nang hindi na niya makaya ang damdaming lumulukob sa kanyang pagkatao ay mabilis na nagpasiya. Kukunin niya ang mga bunga ng lansones. Ang bunga ng kamatayang pinakamimithi ng kanyang asawa. Sa wakas ay isinuko rin niya ang katigasan ng kanyang loob, dahil sa matinding abag sa kabiyak.

Nanaog siya at tinungo ang puno ng lansones. Nanginginig ang kamay na pinitas ang isang kumpol ng bunga ng kamatayan.

Manuel : “Diyos ko, tulungan mo po kami, pinakamamahal ko ang aking asawa at wala nang halaga sa akin ang buhay kung siya’y mawawala pa sa aking piling,”

BASAHIN : Alamat ng Bayabas

Nangangatagal ang mga labing marahan niyang naiusal kasabay ng mariing pagpikit ng mga mata. Sunod-sunod na patak ng luha ang nalaglag sa pagkagunitang ang bungang iyon ang tatapos sa lahat ng kanilang kaligayahan.

Sa pagmumulat niya ng paningin siya’y nabigla. Anong laking himala! May nabuong liwanag sa kanyang harapan at gayon na lamang ang kanyang panggigilalas noong iyon ay maging isang napakagandang babaing binusilak sa kaputian. Humalimuyak ang bangong sa tanang buhay niya ay noon lamang niyang masamyo

( Sa tinig ng babae na waring parang isang anghel marahan nitong sinabi na )

Babaeng Nakaputi : ” Anak ko, kainin mo ang bungang iyong hawak “

Nagbantulot sumunod si Manuel sapagkat alam niyang ang bungang iyon ay lason. Sa nakitang pagaalinlangan ni Manuel ay muling nangusap ang babaeng nakaputi

Babaeng Nakaputi : “Huwag kang matakot, kainin mo ang bungang iyong hawak.”
( Pagkasabi noo’y kumuha ng isang bunga sa hawak na kumpol ni Manuel at ito’y marahang pinisil. )

Nawala ang takot ni Manuel at mabilis na tinalupan ang isang bunga ng lansones. Anong sarap at anong tamis! Nang ibaling niya ang paningin sa babaeng nakaputi ay nawala na ito. Biglang naglaho at saan man niya igala ang kanyang mata ay hindi makita.

Manuel : “Salamat po, Diyos ko!”
( Bigkas ni Manuel )

Biglang sumigla ang katawan ni Manuel at hindi magkandatutong pinitas ang lahat ng mga bungang makakaya niyang dalhin at nagmamadaling umuwi sa naghihintay na asawa.

Manuel : Ito na yung gusto mo

Edna : Hala! maraming salamat Manuel
( dahan dahan niyang kinain at laking tuwa nito sa lasa na manamis namis )

Kaya naging masigla ulit si edna at naging masaya sila mag asawa hanggang sa manganak na si Edna, lumipas ang mga taon nalaman na din ng mga taong bayan na ang lansones ay hindi na nakakalason na prutas at Diyan nagtatapos ang Alamat ng Lansones.

BASAHIN : Alamat ng Makahiya

Naghahanap ka pa ba ng ibang kwentong Alamat bukod sa Alamat ng Lansones ? Maaring pindutin lamang ang link na ito ( Mga Alamat | Panitikan ng Pilipinas )

ADVERTISEMENT
loading...